نامه شماره دو.

سلام،

امیدوارم حالتان خوب باشد.راستش روزهای سختی را پشت سر گذاشته و چیزهای جدیدی را کشف کرده ام.در این دو هفته که گذاشت اندازه دوسال بزرگتر شدم و فوبیاهای جدید پیدا کرده ام !مثلن نسبت به پسرهای چاق نوجوان عینکی و دوچرخه سوارها فوبیا دارم!

میدانید،این روزها با کنار هم گذاشتن خیلی اتفاقات به این نتیجه رسیده ام که آدم های زمین شبیه حرف هایشان نیستند! وقتی از یک ویژگی زیاد حرف میزنند به احتمال زیاد آنرا ندارند.مثلن وقتی خیلی در باب اعتماد حرف میزنند و دوست دارند قابل اعتماد به نظر بیایند اصلن نباید بهشان اعتماد کرد! یا افرادی که از خدا حرف میزنند و خیلی دوست دارند بقیه نماز خواندنشان را ببینند براحتی دل بنده ی خدا میشکنند و توجیهشان هم خدا است!

خلاصه بقول شاعر،آن به که در این زمانه کم گیری دوست/با اهل زمانه صحبت از دور نکوست.

ارادتمند شما

لین